Wielki Kanion Pensylwanii. / Grand Canyon of Pennsylvania.
2011-10-03
Wielki Kanion Pensylwanii / Grand Canyon of Pennsylvania
Most Kinzua / Kinzua Bridge
Lasy Allegheny / Allegheny National Forest
2011-10-04
Muzeum Szybu Drake’a / Drake Well Museum
Wzgórza Hocking / Hocking Hills
2011-10-08
Narodowe Muzeum Amerykańskich Sił Powietrznych / National
Museum of US Air Force
2011-10-09
Indianapolis
2011-10-10
Koniec / End
2011-10-22
Różne / Various
Kontynuuję opis wakacji, który zaczyna się tutaj.
Z Corning jadę do Pensylwanii. Nocuję w namiocie niedaleko polecanego w przewodniku Wielkiego Kanionu Pensylwanii.
Sam kanion zwiedzam następnego dnia. Na jednym brzegu kanionu jest Park Stanowy Leonard Harrison, na drugim Park Stanowy Punkt Colton. Odwiedzam oba. Trochę mnie mówiąc szczerze ten kanion rozczarowuje, bo w porównaniu z tym z Letchworth w Nowym Jorku jest raczej cienkawy. Ale przynajmniej pogoda się poprawiła, wyszło nawet słońce. Po raz pierwszy mam okazję robić zdjęcia z niebieskim niebem – w szósty dzień wakacji... No i wilgotność spadła do akceptowalnego poziomu, tak że idąc szlakiem nie spływam cały potem. Nie ma co narzekać.
Na jednym ze szlaków napotykam sporo Amiszów. Rodziny z dziećmi, starszych, młodsze pary, większą grupę nastolatków – w sumie na pewno ponad 30 osób. Dobrze że nie siedzą tylko na okrągło na tych swoich farmach ale podróżują i zwiedzają. Ewidentnie trafiłem na jakąś bardziej postępową wspólnotę, skoro jeżdżą samochodami (bo tradycyjnych bryczek na parkingu w parku nie widziałem). Generalnie w Pensylwanii Amiszów jest dużo, jest nawet całe hrabstwo które z nich słynie, ale ja w tamte okolice jechać nie planuję.
This is the continuation of my vacation log, started here.
I drive from Corning to Pennsylvania. I sleep in the tent near Grand Canyon of Pennsylvania, recommended in my guidebook.
I hike around the canyon on the next day. On one rim there’s the Leonard Harrison State Park, and on the other rim the Colton Point State Park. I visit both. To be honest, the canyon disappoints me a little, because compared to the one from Letchworth in New York state it’s not that great. But at least the weather has improved, even the sun showed. For the first time I have an opportunity to take some pictures with blue sky – on the sixth day of my vacation... And the humidity went down to an acceptable level so that when I hike on a trail, I no longer sweat like crazy. So, no reason to complain.
I encounter many Amish on one of the trails. Families with children, elderly, younger couples, a larger group of teenagers – in total certainly over 30 people. Good that they don’t just sit on those farms but also travel and do sightseeing. Evidently this must be a more progressive community if they use cars (because I didn’t see the traditional horse carriages at the parking lot). In general, there are many Amish in Pennsylvania, there’s even a county famous for it, but I’m not planning to go in that direction.
Wielki Kanion Pensylwanii. / Grand Canyon of Pennsylvania.
Kilka wodospadów na szlaku na dno kanionu. / A few waterfalls by the trail
to the bottom of the canyon.
Kolejnym przystankiem jest Most Kinzua. Swego czasu był to jeden z największych na świecie wiaduktów kolejowych, ale w 2004 roku okolicę nawiedziło tornado i z mostu niewiele zostało. Odbudowywać się go nie opłacało, zrobili więc park stanowy i teraz można oglądać pozostałości, a nawet chodzić po ocalałym fragmencie (to nowość – właśnie skończyli prace i uroczyste otwarcie miało być tydzień po mojej wizycie, na szczęście „nieoficjalnie” było już otwarte).
My next stop is Kinzua Bridge. It used to be one of the largest rail viaducts in the world, but in 2004 a tornado touched down in the area and not much of the bridge was left. Rebuilding the bridge was found to be unprofitable, so, instead, a state park was created and now one can see the remains and even walk on the still standing portion (which is a new thing – they just finished working on it and an official opening was to take place a week after my visit, but, luckily, “unofficially” it was open already).
Most donikąd... / A bridge to nowhere...
Zniszczenia spowodowane przez tornado. / Damage caused by the tornado.
Moim ostatecznym celem na ten dzień są Lasy Allegheny – słabo zagospodarowana puszcza w północno-zachodniej części Pensylwanii, gdzie przez kolejne dwa dni planuję sobie sporo pochodzić. Po drodze oczywiście zaczyna kropić (cały dzień dobrej pogody byłby na tych wakacjach ewidentnie rozpustą). Niezrażony postanawiam jednak przenocować na kempingu, mam jednak problemy ze znalezieniem takiego który by mi odpowiadał, bo w tej odludnej okolicy wszystkie są zarządzane przez Lasy Państwowe, a ich kempingi zwykle nie mają pryszniców. W końcu jednak odnajduję nadający się.
Skończyłem kiełbaski z polskiego sklepu w Chicago, na obiadokolację jadę więc do niedalekiego miasta Warren. Miasto okazuje się być niestety dziurą nawet jak na amerykańskie standardy. Niby nie takie znowu małe, nawet ma trochę restauracji, ale o ósmej wieczór w sobotę jak wymarłe. Na ulicach nikogo nie uświadczysz, knajpy prawie puste. Nawet sklepy przy kilku stacjach benzynowych są zamknięte, czego jak żyję nie widziałem. Wszyscy się już pochowali w schronach przed potencjalnymi atakami terrorystycznymi czy jak? (następnego dnia jest 10-ta rocznica 11-go września i oczywiście w mediach atmosferę zagrożenia podkręcają równo) Wreszcie odnajduję jedną otwartą stację benzynową gdzie pytam o drewno na ognisko. Nie mają. Co?!! Zawsze na stacjach w Stanach można kupić drewno, tak samo jak lód do przenośnych lodówek. Nawet na przedmieściach Chicago gdzie zwykle tankuję mają, a tu, tuż obok wielkiego lasu, nie?! Teraz już rozumiem czemu na kempingu bezczelnie chcieli ze mnie zedrzeć 10 dolców zamiast typowych 5–7. Trudno, obejdę się bez ogniska.
Zwiedzanie Lasów Allegheny zaczynam następnego dnia od objechania autem polecanej przez przewodniki pętli wokół zalewu powstałego po wybudowaniu tamy. Przy okazji planuję odwiedzić znajdującą się na tej trasie informację i wypytać o szlaki, ale nic z tego nie wychodzi, bo pierwszy punkt informacyjny jest zamknięty do lata przyszłego roku, a drugi do poniedziałku. Szlag by ich trafił...
My final destination for the day is the Allegheny National Forest – an undeveloped forest in north-west Pennsylvania, where I plan to do some more hiking over the next two days. Naturally, on the way there it starts raining (a full day of good weather would’ve been too much to ask for on this vacation, evidently). In spite of that I decide to sleep in the tent, but I have a problem finding a campground I like, because all the ones nearby are managed by the US Forest Service, and their campgrounds usually don’t have hot showers. Finally I find a suitable one.
I ate up all the sausages from the Polish store in Chicago, so to have dinner I drive to the nearby Warren. Unfortunately, the town turns out to be a rathole even by American standards. Not a small place at all, with a number of restaurants, yet at 8pm pretty much deserted. Nobody on the streets, joints almost empty. Even the stores by a few gas stations are closed, which I’ve never seen before. Has everybody hidden in their shelters to protect against terrorist attack or what? (next day is the tenth anniversary of 9/11 and the media are driving up the threat through the roof) Finally I find one open gas station where I ask for firewood. They don’t have it. What?!! There’s always firewood at the gas stations in the US, same as ice for portable coolers. They even have it in the Chicago suburbs, where I usually tank, yet here, next to a huge forest, they don’t?! Now I understand why at the campground they were trying to rip me off for 10 bucks rather than the usual 5–7. I guess I’ll do without a campfire.
I start sightseeing the Allegheny Forest next day by driving down a route recommended in the guidebooks, around a lake created after building the dam. On my way I plan to stop by the visitor center to ask about hiking trails, but it doesn’t work out because the first center is closed until next summer, and the second one until Monday. Damn them...
Tama na rzece Kinzua i powstały zalew. / The Kinzua dam and lake.
W prognozie pogody znów wspominają o możliwych przelotnych opadach i burzach. Ignoruję ich, co do tej pory wychodziło mi na tych wakacjach generalnie na dobre. Szczęście nie może jednak trwać wiecznie. Burza dopada mnie na szlaku przez las, i to taka konkretna, z piorunami i półgodzinną ulewą. Chowam się pod drzewem, co niewiele jednak daje. Jak na ostrożnego typa przystało, mam na dnie plecaka zrolowaną wiatrówkę, którą nakrywam siebie i sam plecak (zdarzyło mi się już kiedyś naiwnie przyjąć, że plecaki są wodoszczelne – skończyło się wtedy na przemokniętym paszporcie i lekko wilgotnym aparacie fotograficznym).
Po deszczu zastanawiam się, czy nie zawrócić, bo jestem raptem na 3-cim kilometrze 9-cio kilometrowej pętli, ale koniec-końców postanawiam iść dalej. Szlak robi się... interesujący, bo ten kto go wytyczał ewidentnie lubił przekraczać strumienie, które oczywiście zaraz po burzy znacznie wezbrały. Na dodatek ten ktoś wychował się chyba w cyrku albo miał szczególne poczucie humoru (patrzcie poniżej).
The weather forecast again mentions possible rain showers and thunderstorms. I ignore it, which so far during this vacation has worked out pretty well for me. My luck, however, can’t last forever. It starts raining when I’m on the trail in the middle of a forest, and it rains pretty seriously for half an hour, with thunders and everything. I stand under a tree, but it doesn’t help much. Careful guy that I am, I have a rolled raincoat at the bottom of my backpack, which I use to cover myself and the backpack (I once made the naive assumption that backpacks are waterproof – ending up with a soaked passport and a damp camera).
I wonder if I should turn around once the rain stops, because I’m on the third kilometer (2nd mile) of a nine-kilometer (6 mile) loop, but in the end I keep going forward. The trail becomes... interesting, because whoever marked it evidently liked crossing streams, which naturally become pretty treacherous after the storm. Plus, that somebody must have grown up in the circus or had a very particular sense of humor (see below).
„Szlak”. / “Trail.”
Na szczęście mam wodoszczelne buty i długie nogi. Napotykam jednak na szlaku takich, którzy oprócz małej butelki z wodą nie mają nic. Mnie, dźwigającemu dwie butelki (z wodą i elektrolitami), prowiant, GPS, latarkę, rezerwowe baterie do obu, scyzoryk, krem z filtrem UV, spray na komary i siatkę na głowę, apteczkę pierwszej pomocy, sprzęt fotograficzny i wspomnianą już wiatrówkę (a także koc z folii NRC), trudno sobie wyobrazić że można iść na szlak tak kompletnie bez niczego, ale jednak mnóstwo ludzi tak robi i generalnie wychodzi z tego bez szwanku.
Noc spędzam w motelu. Trzeba wysuszyć ubrania, buty opłukać z błota, poprzekłuwać co większe bąble na stopach, itp. Znowu nacinam się na tę wieczorną miernotę w Warren. Wybieram się do polecanej w Internecie włoskiej knajpy (mam smaka na porządną lasagne) ale całuję tylko klamkę, bo docieram tam o 19:50, a, jak się okazuje, knajpę zamykają o 20:00. Jakby to jakiś Włoch usłyszał, to by go skręciło ze śmiechu.
Zostaję w okolicy na jeszcze jeden dzień i wybieram się na kolejnych kilka szlaków. Z rana jest znowu wilgotność w okolicach 90% i mgła, ale po południu wychodzi słońce i robi się ciepło, sucho i przyjemnie. Jest środek tygodnia, więc na szlakach nie spotykam w ciągu całego dnia ani jednej żywej duszy.
Luckily, I have waterproof shoes and long legs. On the trail, however, I encounter people who, apart from a small bottle of water, have nothing. I carry two bottles (with water and electrolytes), food, GPS, flashlight, extra batteries for both, Swiss army knife, sunscreen, mosquito spray and headnet, first aid kit, photographic equipment, and the already mentioned raincoat (as well as a survival “space” blanket), so I find it hard to imagine that people can go on a trail completely unprepared, but a lot of them do and generally end up unharmed.
I spend the night in a motel. I need to dry my clothes, wash the dirt off the shoes, puncture the largest blisters on my feet, etc. I again encounter that evening crappiness in Warren. I go to an Italian restaurant recommended on the Internet (I feel like a good lasagna), but I end up empty-handed because I get there at 7:50pm while, as it turns out, they close at 8pm. If real Italians heard that, they would have been rolling on the floor laughing.
I stay in the area for one more day and go hike a few more trails. In the morning the humidity is again around 90% and there’s fog, but in the afternoon sun starts shining and it gets warm, dry, and nice. It’s the middle of the week, so I encounter not a living soul on the trails during the whole day.
Na szlaku. / On the trail.
W ulotce informacyjnej piszą o czerwonych klonach i czarnych czereśniach wzdłuż szlaku – patrzę i nijak nie widzę, nawet by mi do głowy nie przyszło że czereśnie mogą rosnąć na dziko a nie tylko w sadach :-). Albo widzę takie drzewa z wyjątkowo długimi igłami (patrzcie poniżej) – co to jest?! Trochę głupio chodzić tak od lat po lasach i nie mieć zielonego pojęcia co jest co.
In the information leaflet they talk about red maples and black cherries along the trail – I look around and see nothing; I would never even have thought that cherries can grow wild and not in an orchard :-). Instead, I see these trees with particularly long needles (see below) – what species is this?! Isn’t it a little dumb to hike in these forests for years and have no clue what’s what?
Wyjeżdżam z lasu Allegheny i nocuję na kempingu w Titusville. Następnego dnia odwiedzam Muzeum Szybu Drake’a, gdzie w 1859 roku skonstruowano pierwszy szyb naftowy. Muzeum nawet fajne, bo wiele eksponatów to nie tylko rdzewiejące stare żelastwo, ale działające urządzenia.
I leave the Allgheny Forest and camp overnight in Titusville. Next day I visit the Drake Well Museum, where in 1859 the first oil drilling well was constructed. The museum is pretty good, because many exhibits are not just rusting old junk, but are operational devices.
Replika pierwszego szybu wiertniczego. / The replica of the first oil well.
Bardziej współczesny, stalowy szyb. / A more modern, steel oil rig.
A takie pompy to pamiętam jeszcze z dzieciństwa z wakacji u babci. / I
remember such oil rigs from childhood vacations at my grandma’s place
back in Poland.
Moje wakacje powoli dobiegają końca. Do domu dojadę co prawda dopiero za dwa dni, ale od tego momentu jadę już w tamtym kierunku. Pogoda jest piękna, ja jednak kolejne sześć godzin spędzam w aucie przejeżdżając przez Pensylwanię, Wirginię Zachodnią (nawet wcześniej nie zauważyłem na mapie, że będę przez nią przejeżdżał), aby w końcu dojechać do polecanych Wzgórz Hocking w Ohio.
Slowly, my vacation is coming to an end. I won’t get home for another two days, but from this point on I drive in that direction. The weather is great, but I spend the next six hours in the car, driving through Pennsylvania, West Virginia (I haven’t event noticed before on the map that I would be driving through it), ending up in the recommended Hocking Hills in Ohio.
Nocuję na kempingu w Parku Stanowym Wzgórz Hocking. Z rana jest pochmurno, potem zaczyna kropić, a wieczorem to już w ogóle regularnie leje. Ale tego dnia mi to nie przeszkadza, bo praktycznie cały czas spędzam w aucie albo w budynku. Zatrzymuję się bowiem po drodze w Dayton w Ohio – mieście gdzie bracia Wright po raz pierwszy wzbili się samolotem w powietrze. Mieści się tam Narodowe Muzeum Amerykańskich Sił Powietrznych – trzy ogromne hangary, miejsca wystarczająco co najmniej na kolejnych dziesięć. Samolotów tyle, że głowa boli, skupiam się tylko na II wojnie światowej i kilku nowoczesnych.
I sleep at a campground in the Hocking Hills State Park. In the morning it’s cloudy and than it starts to drizzle; by the evening it pretty much rains all the time. But on this day I don’t care, because I spend it either in the car or inside a building. That’s because on my way I stop in Dayton, Ohio – the town where the Wright brothers made their maiden airplane flight. Nowadays, there’s the National Museum of US Air Force in there – three massive hangars with space for at least another ten. They have enough airplanes to give one a headache, so I focus mostly on World War II era and a few modern ones.
Replika pierwszego wojskowego samolotu, zaprojektowanego przez braci Wright
w 1909 roku. / A replica of the first military aircraft, designed by the
Wright brothers in 1909.
Wczesne tunele aerodynamiczne z lat 1916–18. / Early wind tunnels
from 1916–18.
Maszyny szyfrujące z czasów II wojny światowej. Po lewej Enigma, po
prawej amerykańska SIGABA. / World War II cipher machines. Enigma on
the left, American SIGABA on the right.
Japońskie Mitsubishi Zero. / Japanese Mitsubishi Zero.
Niemieckie Focke Wulf i Junkers (Messerchmitta chyba przeoczyłem, bo trudno
mi uwierzyć, że nie mieli). / German Focke Wulf and Junkers (I guess I must
have missed the Messerchmitt, as it’s hard to believe that they
wouldn’t have had one).
Brytyjskie Hurricane, Spitfire i Mosquito. / British Hurricane, Spitfire,
and Mosquito.
Amerykańskie myśliwce P-40 Warhawk i P-51 Mustang. / American fighters P-40
Warhawk and P-51 Mustang.
Amerykańskie bombowce B-17 Latająca Forteca i B-24 Liberator. / American
bombers B-17 Flying Fortress and B-24 Liberator.
Kojarzycie nazwę „Enola Gay”? To bombowiec B-29 Superforteca,
który zrzucił bombę atomową na Hiroshimę – jest teraz w muzeum
pod Waszyngtonem. Ten tutaj –
Bockscar – zrzucił trzy dni później bombę na Nagasaki. / Does the name
“Enola Gay” ring a bell? It’s the B-29 Superfortress
bomber that dropped the atomic bomb on Hiroshima – it’s now in
a museum near DC. The one here –
Bockscar – dropped the bomb on Nagasaki three days later.
Niemieckie rakiety V-1 i V-2 oraz silnik do V-2. / German V-1 and V-2
rockets, as well as a V-2 engine.
Zagłuszacz sygnałów radiowych – kto by pomyślał, że takich rzeczy
używano już w czasie II wojny światowej? / Communication jammer –
who would have thought that they were already in use during World War II?
Samoloty z czasu konfliktu koreańskiego: po lewej amerykański F-86 Sabre,
po prawej radziecki Mig-15bis. / Korean conflict airplanes: American F-96 Sabre
on the left, Soviet Mig-15bis on the right.
Praktycznie taki sam F-86 Sabre, tylko bez zewnętrznych blach. / Pretty
much the same F-86 Sabre, just without the external panels.
Klasyczny Bell Iroquois „Huey” z czasów wojny wietnamskiej. /
Classic Bell Iroquois “Huey” from the Vietnam War.
A tu kapsuła ratunkowa z B-58 Hustler. W samolocie naddźwiękowym załoga
nie może się tak po prostu katapultować w przypadku awarii –
wystrzeliwują się zamknięci w kapsułach, żeby ich nie rozerwało. / And here
an escape capsule from B-58 Hustler. In a supersonic plane, the crew
cannot just eject in case of a malfunction – they have to do that in
closed capsules, so that they don’t get torn apart.
„Niewidzialny” myśliwiec F-117 Nighthawk. / F-117 Nighhawk
stealth fighter.
„Niewidzialny” bombowiec B-2 Spirit (ten egzemplarz to makieta
bez silników, na której wykonywali testy wytrzymałości kadłuba). / B-2
Spirit stealth bomber (this particular one is a mockup without engines,
which was used for stress tests of the airframe).
Z muzeum jadę dalej na zachód, przejeżdżając z Ohio do Indiany. Zatrzymuję się na noc w motelu na przedmieściach Indianapolis. Następnego dnia rano odwiedzam słynny amerykański tor samochodowy na którym odbywają się wyścigi Indy 500. Można zrobić jedno okrążenie toru (niestety tylko jako pasażer w autobusie...). Z fajnych rzeczy mają jeszcze kilkadziesiąt aut, które tu wygrywały w ciągu ostatnich stu lat (bo pierwsze zawody były akurat w 1911).
I drive from the museum due West, leaving Ohio and entering Indiana. I stop overnight in a motel in the suburbs of Indianapolis. Next morning I visit the famous American race track where Indy 500 takes place. One can take a single lap of the track (unfortunately, only as a passenger in a bus...). Another cool thing is an exhibit of several dozen race cars that won here over the last century (because the first competition happened to be in 1911).
Tor przez okno w autobusie. / Track through the bus window.
Jak tak stoją jeden przy drugim, to dobrze widać ewolucję. / When they
stand like that in a row, it’s easy to see the evolution.
Trofeum. / The trophy.
Z Indianapolis jadę już prosto do Chicago, gdzie, dzięki zmienie strefy czasowej, dojeżdżam wczesnym popołudniem. Resztę dnia spędzam na praniu, wietrzeniu, itp.
Parę uwag na koniec:
Pogoda: co tu dużo mówić, była raczej kiepska. Mogło być oczywiście dużo gorzej – mogło na przykład całymi dniami lać, a tu zlało mnie tylko raz. Do tej pory jednak zawsze pogodę na wakacjach w Stanach miałem generalnie dobrą i zdążyłem się już do tego przyzwyczaić. W tym roku zaraz pierwszego dnia mnie zawiało w Cleveland i w efekcie dorobiłem się regularnego kataru, który minął na dobre dopiero po tygodniu. W ogóle pogoda w tym roku we wrześniu była porąbana, bo jak sprawdziłem w tydzień po powrocie temperatury w miejscach, gdzie na wakacjach nocowałem, to w nocy były spadki niemal do zera. Ja przynajmniej na wakacjach miałem ciepło. A z kolei jak pojechałem pod koniec września służbowo do Teksasu, to w Austin mieli prawie 40 stopni.
GPS: kupiłem na początku tego roku nowy telefon komórkowy oparty na systemie Android i kupiłem do niego aplikację GPS do nawigacji na drogach. Sama aplikacja sprawowała się lepiej niż oczekiwałem, ale było trochę problemów z telefonem. Odbiornik GPS czasami z niejasnych przyczyn się „zawieszał” tak że nawet reset telefonu nie zawsze pomagał. Po jakimś czasie samo przechodziło. Drugim, częstszym problemem, typowym niestety dla tego modelu telefonu, była „znikająca” od czasu do czasu karta pamięci SD. Nie wiedzieć czemu karta znika na kilka sekund po czym znowu się pojawia. Ponieważ jednak mapy używane przez aplikację GPS są zapisane na tej karcie, to kiedy karta znika, aplikacja się wykłada i trzeba ją uruchamiać ponownie.
Internet: nowy telefon umożliwia też dostęp do Internetu z mojego laptopa poprzez 3G. Myślałem więc, że będę miał w tym roku Internet bez względu na to, gdzie będę. Pobożne życzenia. W niektórych miejscach sygnału w komórce nie było w ogóle, a w wielu innych komórka pracowała w innej sieci, w roamingu, a wtedy dostępu do Internetu nie ma.
Komary: mój przewodnik ostrzegał, a ja ze względu na deszczową pogodę byłem gotowy na najgorsze, ale w praktyce tylko na jednym kempingu był z nimi problem, a na szlakach w ogóle. Dziwne, ale nie narzekam.
I drive straight from Indianapolis to Chicago, where, thanks to a different time zone, I arrive in an early afternoon. I spend the rest of the day doing washing, airing the equipment, etc.
A few final remarks:
Weather: what can I say, it was pretty crappy. Of course, it could’ve been a lot worse – it could’ve rained non-stop for days, whereas in reality I only got poured on once. Until now, however, I’ve always had a generally good weather in the US and I guess I got used to it. This year already on the first day after being exposed to cold wind in Cleveland I got a regular cold that didn’t go away until a week later. I have to say that the weather in September this year was generally screwed up – when I checked a week after my return the temperatures in the places where I slept during my vacation, I saw night temperatures falling down to near freezing. At least I had it warm during my vacation. And when at the end of September I made a business trip to Texas, there was almost 40°C (100°F) in Austin.
GPS: at the beginning of this year, I bought a new cell phone based on Android and I bought a GPS app for it to navigate on the roads. The application itself worked better than I would’ve expected, but the phone itself was giving me some trouble. At times the GPS receiver would “hang” for unclear reasons, so that even a reset of the phone would not always help. After a while it would get better by itself. The second, more frequent problem, unfortunately typical for this phone model, was the occasionally “disappearing” SD memory card. For reasons unknown, the card can disappear for a few seconds and then reappear. Because the maps used by the GPS application are stored on that card, when it disappears the application crashes and needs to be restarted.
Internet: the new phone also enables Internet access from my laptop thanks to 3G data connection. I thought that it would assure me Internet access irrespective of where I would be. I wish. In some places there was no cell coverage whatsoever, and in many others the phone was connected to a different network, working in roaming, and then there is no Internet access.
Mosquitoes: my guidebook warned about them, and because of the rainy weather I was prepared for the worst, but in reality I only had a problem at one campground, and not at all on the trails. Weird, but I’m not complaining.
Nazbierało mi się trochę fotek z różnych okazji, więc wrzucę je hurtem...
I collected some assorted pictures, so I’ll put them all in one go...
Tęcza w mieszkaniu! Okazuje się że brzeg obudowy mojego telewizora może
robić za pryzmat. / Rainbow in my apartment! It turns out that the edge
of my TV set can act like a prism.
Niedawno postawiony w Chicago pomnik Marilyn Monroe. Było z nim sporo
kontrowersji, na dodatek Marilyn wcale z Chicago nie była związana. Ponoć
stoi tylko tymczasowo. / A recently erected monument of Marilyn Monroe in
Chicago. There were many controversies about it, in addition to the fact
that she wasn’t connected to Chicago at all. It’s said to be
here just temporarily.
Jesień w Chicago. Na ostatniej fotce w tle widać budynek w którym mieszkam
(widzę nawet swoje okna i balkon). / Fall in Chicago. The building wheere
I live is in the last picture in the background (I can even see my windows
and the balcony).
Dostałem dziś zieloną kartę! Jak widać, jest nawet zielona – co mnie
trochę zdziwiło, bo słyszałem, że już od wielu lat karta stałego pobytu
wcale zielona nie jest. Jak się okazało, ostatnio zmienili jednak szatę
graficzną i przywrócili zielony kolor. Tradycja górą! Prawie jak
Brytyjczycy z ich klasycznymi czerwonymi budkami telefonicznymi. / Today I
received my green card! As you can see, it’s even green – what
surprised me a little, as I heard that the permanent residence card
hasn’t been green for many years now. As it turns out, they recently
changed the graphic design and restored the green. Rule tradition! Almost
like the Brits with their iconic red telephone booths.
